Stairway to heaven…
Michiel Broekhuijsen, Andarr consultant
Het is maandagavond en ik zit tegen een leeg laptopscherm aan te kijken. Voor me wacht de knipperende MS Word cursor geduldig. Het is deze keer mijn beurt om een bijdrage te leveren aan de Andarr 52blog. Uiteraard ben ik het deze keer glad vergeten, totdat ik een emailtje ontving van de redactie dat men met smacht op mijn verhaal zat te wachten. Gelukkig heb ik na duizend maal mijn excuses te hebben geven uitstel gekregen tot de volgende dag. Inmiddels heb ik een fles rode wijn open getrokken, om mijn inspiratie een handje te helpen. Na het tweede glas begin ik me toch zorgen te maken over het nog steeds lege scherm voor me. Ik kijk in de lucht in de hoop dat hogere machten mij een muze toesturen. Mijn blik went af naar de hoek van mijn woonkamer. Daar vlak bij de deur staat mijn basgitaar geduldig te wachten tot haar eigenaar haar komt bespelen. Ik loop naar haar toe, pak haar op en sla wat noten aan. Plots lijkt de wijn haar doel bereikt te hebben en besef ik dat ik mijn muze gevonden heb. Snel leg ik het instrument weg, neem een laatste slok van het glas wijn en begin te typen…
Populariteit
Tegen mijn twintigste levensjaar, begon ik me bewust te worden dat ik iets aan mijn populariteit moest gaan doen. Het feit dat ik me graag verdiepte in geschiedenisboeken (doe ik nog steeds) was nou niet iets waar je op feestjes indruk kon maken. Helaas was ik ook niet gedisciplineerd genoeg om mij op het sportieve vlak te laten gelden, dus bleef er maar één ding over: ik moest een muziek instrument bespelen! Het liefst één die een beetje stoer was, geen dwarsfluit of tuba dus. Een zekere uitdaging lag daar wel aangezien ik nou niet uit een muzikale familie kom en ik tevens gezegend ben met het ritmegevoel van een dronken specht. Iedereen, die even zijn verstand zou gebruiken zou dit als een mission impossible beschouwen.
Gitaarduellen
Gelukkig was de plaat voor mijn kop te dik en voor je het wist had ik zojuist mijn eerste gitaar gekocht, een Spaanse gitaar van dubieuze kwaliteit maar lage prijs. Vol trots met mijn nieuwe bezit naar huis om de eerste serenades uit mijn vingers te laten vloeien. Thuis gekomen realiseerde ik al snel dat mijn linkshandigheid dominanter was dan ik dacht. Ik kon het niet voorkomen dat ik de gitaar telkens omdraaide, zodat ik met mijn linker hand de snaren kon tokkelen. Ik weer terug naar de winkel, waar de verkoper zo behulpzaam was om de snaren voor me om te zetten. Zo, dat ging beter, nu nog een kleine maar triviale stap op weg naar succes: leren spelen! Gelukkig was er in de buurt van waar ik toentertijd woonde een cultureel centrum, waar ze allerlei cursussen gaven zoals gitaar spelen voor beginners. Ik heb me meteen ingeschreven en al snel zat ik met 10 andere aspirant gitaristen om me heen aandachtig naar de lessen van de maestro te luisteren. Met mijn populariteit ging het snel, maar niet op de manier zoals ik verwacht had. Het schijnt dat linkshandige gitaristen ver in de minderheid zijn, iets waar ze op zo’n groepscursus blijkbaar geen rekening mee hadden gehouden. Voor je het wist was ik verwikkeld in heuse gitaarduellen met andere gitaristen die wanhopig probeerde hun dure gitaren niet tegen die van mij te laten botsen. Nu ben ik niet iemand die rustig stil kan zitten, wat deze uitdaging des te groter maakte. Uiteindelijk hebben ze maar ergens in een hoekje gezet waar ik niemand, behalve mezelf, kwaad kon doen.
Afdankertje
Na de cursus ben ik maar snel aan de slag gegaan, door het kopen en bestuderen van allerlei “do it yourself” boeken. Aangezien ik een nogal ongeduldig persoon ben, begin ik nooit vooraan een boek. Gewoon in het midden en als ik niet snap dan ga ik wel een paar bladzijden terug. Na een paar maanden was ik toe aan mijn eerste elektrische gitaar. Als linkshandige gitarist word je als minderheid gediscrimineerd door de muziekindustrie. De gitaren die voor linkshandigen verkrijgbaar zijn, zijn de afdankertjes uit een slecht verkopende productlijn of de peperdure exclusieve modellen waar ze nog wel een linkhandige versie voor willen maken. Het werd dus het afdankertje. Een kopie van de beroemde Fender Stratocaster om precies te zijn. In de jaren daarna zou mijn collectie gitaren gestaag uitbreiden en ook worden vergezeld door zijn grotere broer de basgitaar.
Tijdens mijn studie heb ik veel samengespeeld met een toenmalige medestudent en zelf ooit een paar nummers geschreven, die we met een 4-sporen recorder hebben opgenomen. Hij op keyboard en zang, ik op gitaar. Het bewuste bandje is echter plots verdwenen, waarschijnlijk uit schaamte zelf weggelopen. Toen ik ging werken, hebben ik en een aantal enthousiaste collega’s een bandje gevormd om tijdens het jaarlijkse bedrijfsuitje onze collega’s te laten swingen. Nummers als “Knocking on Heavens door” en “Een eigen huis” ontbraken niet. Een paar jaar laten zou dit fenomeen herhaald worden tijden het jaarfeest van mijn tweede werkgever. Dit keer speelde ik de gitaar i.p.v. de bas en was de solo van Phil Collins “Easy lover” voor mij. Dankzij voortreffelijk werk van de toenmalige geluidstechnicus, was dit tevens ook de beste solo die ik ooit heb gespeeld. Dat was ook de laatste keer dat ik in een band zou spelen. Werkdruk, relatie en ruziënde bandleden maakten korte metten met mijn muzikale inspiraties.
Jaren heb ik mijn gitaren niet meer aangeraakt, tot ik 2 jaar geleden weer de kriebels kreeg. Ik merkte dat mijn vingers niet zo goed meer met de kleine vakjes van een gitaar overweg konden, dus richtte ik me maar weer op de grotere versie namelijk de bas. Vorig jaar heb ik mijn collectie uitgebreid met een nieuwe basgitaar, die ik altijd al wilde hebben en die nu trots staat te schitteren in mijn woonkamer.
Trance
De bas is een wonderbaarlijk instrument, waar meer inzit dan je zou denken. Inmiddels heb ik me meester gemaakt van diverse technieken zoals het slappen (allá Mark King van Level 42, waarbij je met de duim tegen de snaren moet slaan) en tappen (niet met je voeten, maar alle tien vingers de snaren bespelen als een piano). Het is gewoon heerlijk om na een drukke werkdag je te ontladen op een stuk hout met 4 stalen snaren. Eigenlijk is muziek spelen meer een soort vorm van meditatie voor me geworden, waarbij je in een soort trance terecht kan komen van klanken. En die populariteit waar het allemaal mee begon? Ach, daar is iets veel belangrijkers voor in de plaats gekomen: a stairway to heaven…
Reacties op dit artikel
Er zijn nog geen reacties op dit artikel.