De Prijs

De 52Blog is de corporate blog van Andarr. Het hele jaar door schrijven Andarr collega's blog's over uiteenlopende onderwerpen.

Door Remco Meisner, Andarr Consultant

Het was een heidens karwei. Stad en land zijn afgereisd. Maar uiteindelijk is er een zeer bevredigend resultaat: De Prijs.

Ongeveer een half jaar geleden werd door het bestuur besloten dat het MINCE model for organizational maturity ook een jaarlijkse prijs uit zou gaan reiken. De winnaar diende zich een jaar lang te onderscheiden in de wijze waarop wordt bijgedragen aan de ontwikkeling en de toepassingsmogelijkheden van het model.
Nu is zo’n voornemen natuurlijk snel geformuleerd. In het overleg met het bestuur worden daaraan slechts een tiental minuten verbonden. De feitelijke uitvoering ligt elders.

Maar pas daarná begint het hele feest werkelijk. Allerlei vragen komen plots als onkruid uit de grond tevoorschijn: Aan wie geven we ‘m? Op basis waarvan bepalen we dat? Hoe ziet die prijs er feitelijk uit? Wat kan eraan besteed worden? Is het wel ethisch voor een non-profit organisatie geld uit te geven aan zo’n prijs, terwijl er ook nog zoveel andere dingen gedaan moeten worden? De afgelopen maanden kenmerkten zich voor ondergetekende in dit verband niet echt als “rustgevend”, zal ik maar zeggen. Inmiddels is gewikt en gewogen. Besloten werd dat het toekennen van zo’n prijs als stimulans voor de toepassing van het MINCE model een goede zaak is. Er werd budget gereserveerd. Iemand bleek bereid en capabel het object te produceren. (Een prijs van enig gewicht dient nu eenmaal in de vorm van een niet-alledaags object te zijn neergelegd.) Er diende zich een prachtige gelegenheid aan waarmee de uitreiking kan worden gecombineerd. Zelfs de winnaar werd recentelijk vastgesteld!

De prijs is gebaseerd op het MINCE logo. Het ontwerp is van de hand van Nico Bodewes, goudsmid en overigens de beroemdste saxofoonreparateur van het continent. Mensen komen van heinde en verre met hun defecte muziekinstrumenten naar hem toe. Hij woont middenin Amsterdam. Je kunt er binnenlopen en zomaar Candy Dulfer tegenkomen, of Juri Honing. Hij onderhoudt reeds decennialang ook mijn eigen tenorsax. Maar bovenal is hij een bescheiden en vriendelijk mens. Met als gevolg dat het kostbare handwerk, nodig om deze MINCE prijs uiteindelijk waarachtig uit het ruwe basismateriaal te produceren eigenlijk vrijwel volledig uit louter liefhebberij is uitgevoerd. Een bevriende goudsmid werd ook nog door Nico ingeschakeld, omdat het samenvoegen van de messing onderdelen waaruit de prijs is opgebouwd toch lastiger bleek dan hij had vermoed. Dat kwam gelukkig goed.

Het messing waaruit de onderdelen zijn gemaakt bleek, nadat het met een roestvrijstalen vijzel uit een matrijs was geslagen, voorzien van talloze krasjes. Welaan, niet getreurd. Nico schuurde het urenlang. Daarmee verkreeg hij geschuurde krasjes. Niet mooi. Nico polijstte het vervolgens urenlang, in een poging het resultaat te verbeteren. Daarmee verkreeg hij geschuurde en gepolijste krasjes. Nico werd er horendol van. Vervolgens gooide hij er uit wanhoop een bijtend goedje overheen. Gelukkig werd het daar mooi strak en glad van. Nico ook bijna. Maar er was goddank een kraan in de buurt.

Het resulterende messing logo monteren op een stevige voet werd het volgende probleem. Dat lijkt heel eenvoudig, maar geloof me: Dat is het niet.
Uiteindelijk vond ik in Piet Honcoop een vakman die de meest bizarre objecten uit kunststof weet te produceren. Dat doet hij vooral door gebruik te maken van de typische eigenschappen van dat materiaal: Oplossen in bepaalde stoffen, makkelijk buigbaar wanneer het op een bepaalde manier verwarmd wordt, inkepingen maken wanneer het materiaal geen verhitting verdraagt (waardoor het ‘koud’ vervormd kan worden) etcetera. Hij produceerde een prima standaard van een restje glanzend kunststof.

Nu was het nog zaak op die standaard ook de naam van de winnaar, de datum van de uitreiking en de betekenis van de prijs te vermelden. Stelt niks voor, zult u zeggen. Was het maar waar! Wanneer je op een plaatje kunststof tekst wilt aanbrengen, ben je overgeleverd aan partijen die je aanbevelen er een sticker op te plakken (dat gebeurde meermalen, met droge ogen!) of bedrijven die kunststof letters produceren (die individueel tweemaal de afmeting hebben van deze prijs) en van grafici die met heidense afstrijkletters willen werken (die na een paar aanrakingen helemaal uiteenvallen).
Gelukkig vond ik een ondernemer, Emile Zomer, die de tekst in de MINCE prijs aan wilde brengen met behulp van geavanceerde lasertechniek. En dat lukte hem wonderwel.
Jammergenoeg moest de standaard nog wel een keertje opnieuw gemaakt worden, toen het bij de eerste poging verkeerd ging (kwestie van afstellen van zo’n laser…!), maar uiteindelijk staat het er glashelder en haarscherp op!

Nu krijgen we te maken met de gelegenheid waarbij de feitelijke uitreiking van deze prijs is voorzien…
Hopelijk ondervinden we daarmee wat minder tegenslag. Na zoveel avonturen moet het toch op een zekere dag genoeg zijn!